Indeks map witryny (sitemap index)
Limity wymuszające podział
Pojedyncza mapa mieści najwyżej pięćdziesiąt tysięcy adresów i nie może przekroczyć pięćdziesięciu megabajtów w postaci nieskompresowanej. Serwisy przekraczające te wartości muszą rozdzielić zbiór na mniejsze pliki, a następnie połączyć je nadrzędnym dokumentem pełniącym funkcję spisu treści.
Budowa dokumentu
Korzeniem staje się element sitemapindex, wewnątrz którego każdy wpis sitemap zawiera adres pliku składowego oraz datę ostatniej modyfikacji. Sam indeks również podlega ograniczeniu pięćdziesięciu tysięcy pozycji, co daje teoretyczny pułap dwóch i pół miliarda adresów. Zagnieżdżanie działa tylko na jednym poziomie — indeks nie może wskazywać kolejnego indeksu.
Logika podziału zbioru
Zamiast dzielić adresy losowo, warto pogrupować je według typu treści, kategorii albo daty publikacji. Search Console raportuje pokrycie osobno dla każdego pliku, więc przemyślana segmentacja natychmiast pokazuje, która część serwisu ma kłopoty z indeksowaniem.
Zasady poprawnego wdrożenia
Wszystkie odnośniki muszą być bezwzględne i prowadzić do tej samej domeny oraz protokołu co plik nadrzędny. Daty modyfikacji powinny odzwierciedlać rzeczywiste zmiany, bo masowe podbijanie znaczników czasu szybko obniża ich wiarygodność w oczach robota. Pliki składowe wypada spakować gzipem, a wyszukiwarce zgłasza się wyłącznie adres indeksu — pozostałe zostaną odnalezione automatycznie. Ten sam adres warto dopisać w robots.txt, co ułatwia jego wykrycie także innym wyszukiwarkom.
